2018-02-10: WDS VE1 – FC Lisse VE2 (0-4)

Rentree

V Nispen thuis. Laatste weekend van de zomertijd, gebroken sleutelbeen. Streven was 20 januari na de winterstop weer spelen. Helaas viel dit wat tegen. Afgelopen maandag in principe groenlicht om weer te gaan trainen. Totdat de arts hoorde dat ik normaal keep… “zou daar nog week of 4 mee wachten”. Nou ja, dan maar beginnen als noodwissel.

Even op zondag kijken hoeveel man we eigenlijk hebben: Zeven, met nog drie vraagtekens. Die zijn ook snel ingevuld en dus 8 man… Dat wordt weer een uitdaging. Maar mannen, laten we positief beginnen: op zondag had bijna iedereen zijn aanwezigheid doorgegeven dus dat maakt het zoeken wat makkelijker. Tenminste dat zou je zeggen. Gelukkig al snel Martin, Dave en Rob bereid gevonden om ons uit de brand te helpen. Op dinsdag 11 man. En daar bleef het helaas bij. Dus dat betekende toch maar zelf het veld in, en dus geen noodwissel. Deze posities werden door Paul en Robin ingenomen. Linksback begint inmiddels te wennen.

De 1 na verste uitwedstrijd in Driebruggen. Een pittoresk dorp, met ongetwijfeld driebruggen binnen de gemeentegrenzen. Op weg naar het sportpark kwamen wij er echter slechts 1 tegen. Hierna doemde het sportpark al op. Door de vorst van de afgelopen week werden wij helaas verdreven van veld 1 naar het tweede veld met kunstgras uit het jaar kruik. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het zonnetje scheen en het was droog.

Eerste helft wind tegen. Slordig begin maar we kwamen steeds beter in de wedsdtrijd en kwamen dan ook terecht op 1-0. Terwijl de lange ballen van WDS af en toe gevaarlijk bleven hadden wij het meeste last met elkaar te vinden. Eerste helft verder weinig problemen en met een kleine marge aan de thee.

Geen wissels uiteraard en de tweede helft was nog koud begonnen of Ralph maakte een prachtig doelpunt. Dit deed ons denken aan Hennie Meijer in zijn beste dagen. De kleur verschilt alleen, maar qua postuur zie ik geen verschil en zouden het best broers kunenn zijn. Lisse controleerde en maakte er nog 2. WDS vond het hierna wel prima en smeekte de scheids (volgens mijn altijd zeer sociale neef, de beste voetballer die WDS ooit heeft gehad, maar slechte knieen zorgden voor afkeuring) om een einde aan de pot te maken.

Een keurige 4-0 overwinning ! Volgende week nog iets eerder de kansjes benutten tegen de Duinkonijnen. Martin, Dave en Rob bedankt voor het invallen en tot een volgende keer 😉

Campos