`Vandaag 17 oktober is het weer zo ver, de jaarlijkse krachtmeting met onze vrienden uit Sassenheim. Daarmee hebben we nog een appeltje te schillen ten opzichte van vorig jaar. Immers, thuis werd er geflatteerd met 4-1 verloren en bij de uitwedstrijd trokken we nodeloos met 2-1 aan het kortste einde. Wedstrijden waarin we gewoon twee keer drie punten hadden kunnen pakken, maar dat is voetbal (kijk afgelopen zaterdag maar bij ARC – FC Lisse). Helaas tellen nederlagen tegen de Sassemse buren zwaar op persoonlijk vlak. De T-side bestaat al jaren uit dezelfde groep gasten, en daarin ´helaas´ook vrienden. Ik heb ze wel eens geprobeerd om te turnen, omdat FC Lisse gewoonweg een mooiere club is dan die met het roodgele shirt, maar dat was aan dovemansoren gericht. Dan maar niet, ze moeten het maar zelf weten of ze succes willen hebben of niet ha ha! Maar vandaag is het weer zo ver, negentig minuten lang zijn de vrienden de vijanden, zonder dit in negatieve zijn te bedoelen. Na afloop lekker sarren om de nederlaag, of deze nu ten deel valt aan de blauwgelen dan wel aan het roodgele kamp. Het zijn altijd mooie tijden.´

Voetbal is maar betrekkelijk
´Echter, voetbal is maar betrekkelijk. In mei van dit jaar werd ik en vele anderen opgeschrikt door verschrikkelijk nieuws. Wouter Everout, maatje van mij, werd tijdens een wedstrijdje op de televisie kijken onwel en zijn hart staakte het werk. Gelukkig was Woutje niet alleen. Samen met Jeroen en Martijn (of was het Martijn of Jeroen, redactie) van der Zon, Joost Jansen en Debbie van Aabele was Wouter op 20 mei Shakthar Donetsk tegen Werder Bremen aan het kijken in het kader van de finale van de UEFA-Cup. Net voor het begin van de verlenging werd er wat drinken uit de keuken gehaald. Plots draaide Wout met zijn ogen en het begin van het einde leek in zicht. Ik kan niets anders zeggen dat heldhaftig optreden van de overige vier het leven redde van Wouter. Hij moest gereanimeerd worden, maar ja , hoe doe je dat nu als je dat nog nooit eerder hebt gedaan? Via de telefoon werden instructies doorgegeven en het wachten was op het ambulance-personeel. Die gaven later aan dat de vier uitstekend werk hadden verricht waardoor zij het leven van Wouter wisten te rekken en uiteindelijk te redden. Na een lange herstelperiode gaat het weer goed met Wouter en zal hij ook vanmiddag aanwezig zijn bij de enige Bollenderby die op Hoofdklasse-niveau wordt afgewerkt.

Wouter de krullenbol
Man, ik moet er niet aan denken dat deze wedstrijd zonder Wouter gespeeld zou moeten worden. Hoe kunnen we zonder die krullenbol deze mooie derby beleven? Zo zie je maar dat voetbal de belangrijkste bijzaak in het leven is. Gezondheid staat voor alles, daar kan geen ding tegenop. Zal ik er ook zo over denken als ik vanmiddag Jeroen Kruik, Steven Kruik, Kevin Hunt, Joost Jansen, Dio Klaassen, Woutje, Kaassie, Bas en Rob Homan en Joeri van der Schrier zie balen van de nederlaag die Ter Leede vanmiddag ten deel valt? Ik zal mezelf erop betrappen dat ik dat toch wel heel grappig vindt. Maar daarna is de kink in de vriendschap snel hersteld. Succes mannen uit Sassenheim, jullie zullen het nodig hebben´.

< Vorige		Volgende >