Een paar weken geleden kreeg ik het verzoek van JKF om een column te schrijven. Het komt in het programmablad voor de wedstrijd FC Lisse – Rijnsburgse Boys van 29 oktober 2011. Kreeg daarbij ook het verzoek om in mijn schrijven eventueel aandacht te besteden aan: FC Lisse in het kampioensjaar 2008, de drie punten in mindering betreffende de wedstrijd tegen Ter Leede en waarom dat als een soort van sportieve doping op de groep destijds heeft gewerkt.

Die voetbaljaargang 2007 – 2008 was wel een hele bijzondere. Daar zou ik misschien wel een boek over kunnen schrijven. Eén ding wil ik er eigenlijk uithalen en dat is die zogenaamde ‘flow’ waar we op een gegeven moment met het elftal, begeleiding en vereniging in terecht kwamen. Het maakte eigenlijk niet meer uit waar, wanneer en tegen wie we moesten spelen, we wonnen toch wel! Ik kan me nog wel een paar mooie, aparte dingen uit die tijd herinneren. Zo was er een speler die op een gegeven moment tegen mij zei: ‘Trainer ik weet het niet hoor, maar het lijkt wel of niemand van ons kan winnen’. Ik zag een mengeling van trots en ongeloof in zijn ogen. Ook het feit dat ik naast Arno op de bank zat en dan zei: ‘Joh Ar we zijn al een half uur bezig en het staat nog steeds 0 – 0, wordt het niet eens tijd dat we wat gaan verzinnen?’ Dan zei Arno: ‘Nog even geduld Niek, die goal komt, dat kan nooit meer lang duren’. Dat vertrouwen, die rust uitstralen en het zelfvertrouwen hebben dat het goed komt, was iets wat in die periode vanzelfsprekend was. Je vond het allemaal zo gewoon, maar dat was het natuurlijk niet en dat besef je pas later. Van de 4.021 amateurclubs in Nederland was de selectie van FC Lisse de beste in 2008, dat was voorwaar een ongelooflijke prestatie van die mannen!

Er zat zoveel voorbereiding in het feit, dat die ploeg dat jaar zo goed was. FC Lisse speelde namelijk al een aantal jaren in de top, maar het was het steeds net niet. Achter het opbouwen van die selectie zat natuurlijk een voetbalidee. Leon, Bas en Ralph, de technische commissie destijds, die een visie hadden om de juiste spelers te benaderen en aan te trekken. Alle mensen rondom de selectie die zo hun best deden en hun kunde, toewijding en expertise meenamen. De sponsoren die het mogelijk maakten om top amateurvoetbal te spelen in Lisse en dan natuurlijk, die fantastische Jan Broekhuizen. Een gevleugelde uitspraak van hem was: ‘Een vliegende kraai, vangt altijd wel wat’. Hij wist de spelers te vinden bij de kleinste clubjes in Noord Holland en maakte ook nog eens voor ons de wedstrijdanalyses. Ik ben vast nog een heleboel mensen vergeten, maar het was echt iets unieks.

Nu zijn we bijna 4 jaar verder en ben ik vandaag te gast op Ter Specke met mijn Boys uit Rijnsburg (ook een prachtig stel, mag u van mij aannemen). Het is altijd speciaal om weer even terug te zijn in Lisse en zoveel bekende gezichten weer te zien. Ik hoop dat we een mooie voetbalmiddag zullen hebben met elkaar. Veel voetbalplezier!



Niek Oosterlee

< Vorige		Volgende >