1: HOE VAAK DENK JE NOG TERUG AAN HET KAMPIOENSJAAR 2008?

"Aan het kampioensjaar met FC Lisse van 2008 denk ik toch wel met enige regelmaat aan terug. Het was echt unieks om zoiets mee te maken met zo'n geweldige groep. Echt, wat waren wij goed toen! Vooral het voetbal dat in de finalewedstrijden werd gespeeld om de zaterdagtitel en de algemene amateurtitel was subliem. Je beseft veel later wat je in dat jaar allemaal hebt bereikt. Echt, beter kon gewoon niet. Ik koester dat dan ook. Ik ben er trots op dat ik deel heb uitgemaakt van het kampioensteam van 2008 en natuurlijk de prijzen die wij toen hebben gewonnen."

2: ZIE JE NOG VAAK BEELDEN TERUG VAN HET KAMPIOENSJAAR ?

"Nee, ik kijk beelden niet vaak terug. In dat jaar heb ik twee hele belangrijke en tevens onvergetelijke goals gemaakt. Notabene als verdediger. De eerste was uit tegen Rijnsburgse Boys (2-3 winst), waar ik de openingsgoal voor mijn rekening nam. De tweede belangrijke goal die ik dat jaar heb gemaakt was in de beslissende wedstrijd om de algemene amateurtitel uit bij Hollandia (1-3 winst).Ook hier scoorde ik de eerste goal. Heel af en toe kijk ik weleens via het internet terug naar beelden van deze twee goals."

3: HEB JE NOG CONTACT MET SPELERS UIT HET KAMPIOENSJAAR ?
"Ik heb alleen nog contact met Michael van der Heijden en Patrick Duarte (beiden Quick Boys) en Arjan van Heusden. Met de eerste twee heb ik zo nu en dan telefonisch contact. Ook zie ik Michael en Patrick heel af en toe naast het voetbal. Arjan zie ik met enige regelmaat terug bij ARC. Hij is nu actief als jeugd-keeperstrainer en is ook nog derde keeper van de huidige A-selectie. Met Arjan hebben we het zeker nog weleens over onze FC Lisse-tijd en dan vooral over het kampioensjaar! Daar praten we dan met trots over. De andere jongens van het kampioenselftal zie ik alleen als ik tegen ze moet voetballen."

4: BIJ FC LISSE WAS JE LANG GEBLESSEERD. HOE GING HET DAARNA

"Bij FC Lisse heb ik twee zware blessures gehad aan mijn linkerknie. In mijn eerste jaar heb ik mijn kruisband afgescheurd, waardoor het voor mij in oktober van dat jaar (2006) al einde seizoen was. En in mijn derde jaar bij FC Lisse moest ik twee keer achter elkaar geopereerd worden aan mijn meniscus. Ik miste daardoor de eerste competitiehelft van dat seizoen. Vooral mijn tweede blessure aan mijn linkerknie was zowel mentaal als fysiek erg zwaar, want ik had immers twee maanden daarvoor alles gewonnen met de ploeg en nu moest ik langs de kant toekijken. Maar ik heb mij steeds weer teruggeknokt. Ik moet wel zeggen, dat de club, spelers, de trainer (Niek Oosterlee) en de supporters van FC Lisse mij in deze tijd erg hebben gesteund.

Bij ARC ben ik helaas ook met blessures geconfonteerd. Deze blessures waren alleen niet zo zwaar als mijn twee zware knieblessures, al komt mijn laatste blessure daar wel dichtbij. Mijn enkelblessure, die ik afgelopen maart op liep in de districtsbekerwedstrijd tegen FC Lisse. Ik wist gelijk dat het einde seizoen was. Ik moet bekennen, dat ik even heb gedacht of het niet beter was te stoppen. Die gedachte was van korte duur. Ik heb de hele zomer gerevalideerd om weer fit te geraken voor dit seizoen."

5: BEN JE ANDERS GAAN VOETBALLEN DE AFGELOPEN JAREN?

"Misschien ben ik iets rustiger geworden in mijn spel. Maar ik ben nog steeds, die felle en fanatieke voetballer. Ik heb het ook van dat felle en fanatieke nodig. Mijn instelling en mentaliteit moeten mij daarom niet in de steek laten. Als dat wegvalt dan heb ik een probleem en kan ik beter gelijk stoppen op het niveau waarop ik nu speel. Ik ben nu eenmaal een karaktervoetballer."

6: HOE MOEILIJK IS HET MET ARC DEGRADATIEVOETBAL TE SPELEN?

"Dat is best wel moeilijk. Bij FC Lisse wist je vaak dat je beter was dan je tegenstander. Vooral in het kampioensjaar merkte je gewoon dat de tegenstanders bang voor ons waren. Er zat zo veel kwaliteit in de ploeg. We gingen altijd uit van onze eigen kwaliteit. Als iedereen deed wat hij moest doen, dan werd de wedstrijd gewoon gewonnen.

Bij ARC ligt dat toch wat anders. Hier moet je strijden voor de punten. Bij ARC komt niet alles vanzelf, vooral nu in de topklasse. Wij moeten als ARC-spelers elkaar elke seconde in het veld helpen en zorgen dat wij voor elkaar knokken."

7: WAT ZIJN DE VERWACHTINGEN BIJ ARC VAN DIT SEIZOEN?

"De verwachtingen bij ARC zijn dit seizoen gelijk aan die van vorig seizoen. Dat betekent dat wij voor handhaving gaan in de topklasse. Het liefst natuurlijk direct en anders via de nacompetitie. Maar de hoofddoelstelling is eindigen op de veilige plek twaalf en daar gaan we dan ook voor."

8: WAT DOE JE TEGENWOORDIG IN HET MAATSCHAPPELIJK LEVEN?

"Ik werk op Schiphol als planner voor een groot beveilingsbedrijf. Een baan waar ik het tot nu toe naar mijn zin heb."

9: HOE HEBBEN JULLIE ALS GEZIN HET DRAMA RIDDERHOF VERWERKT?
"Mijn broer Adem raakte bij de verschrikkelijke gebeurtenissen in het winkelcentrum Ridderhof gewond. Met Adem gaat het nu gelukkig goed. Hij is snel en goed hersteld van zijn verwondingen, die hij tijdens het drama heeft opgelopen. Adem is echt een sterke jongen. Hij heeft een week in het ziekenhuis moeten doorbrengen. Voor de familie was dit natuurlijk erg zwaar. Vooral de eerste paar dagen ben je maar met een ding bezig. Als familie vind ik dat we heel goed en rustig (uiteraard op de dag zelf na) met de situatie zijn omgegaan. Alles stond in het teken van het herstel van Adem. Nogmaals, godzijdank is hij er snel bovenop gekomen. Dit heeft natuurlijk weer een positief effect op zijn familie en vrienden."

10: VERANDERT ZO IETS ALS IN RIDDERHOF JE LEVEN

"Nee, zo iets verandert niet echt je leven. Ik denk vooral, doordat Adem het drama heeft overleefd en niet een ernstig lichamelijk letsel aan het schietdrama heeft overgehouden. Ik besef natuurlijk weer dat alles anders was geweest als Adem het niet had overleefd of voor altijd zwaar lichamelijk letsel had overgehouden.

Ik sta zeker nog regelmatig stil dat er zeven doden, inclusief de dader zelf, zijn gevallen. Een slachtoffer heeft pas onlangs met een dwarslaesie het ziekenhuis kunnen verlaten. Zo'n drama als in Ridderhof betekent wel dat je meer de zaken gaat relativeren en dat je je minder druk gaat maken om de kleine dingen. Ik hoop maar dat ik nooit meer zoiets als in Ridderhof hoef mee te maken."

11: WIL JE NOG IETS KWIJT?

"Wat ik nog wel kwijt wil is dat ik hoop dat er voor altijd erkenning blijft van de FC Lisse-selectie uit het seizoen 2007/2008. Zonder enige twijfel was dat het beste elftal uit de clubhistorie van FC Lisse. We hebben immers alles gewonnen (afdelingstitel, zaterdagtitel en algemene amateurtitel) en de club landelijk op de kaart gezet. Wellicht wordt dit unieke team over vijf of tien jaar nog eens door FC Lisse in het zonnetje gezet.

Zelf kom ik niet meer in Lisse, maar ik hoor nog weleens (onder meer van JKF) dat de grote kampioensfoto uit 2008 (Sezer houdt de kampioensschaal vast) nog steeds buiten bij LJ Sport in het winkelcentrum hangt. Mooi vind ik dat man. Wellicht dat dit doek ooit nog eens bij het sportcomplex van FC Lisse komt te hangen. Zo iets laat toch zien dat je iets heb bereikt. Ik ben er gewoon trots op."