Aan alle mooie dingen komen een einde. Dus ook aan de voetballoopbaan van Michael van der Laan op het hoogste amateurniveau. Een nieuw leven wacht met zijn gezin, zijn werk en zijn vrienden. En natuurlijk hoopt FC Lisse dat Michael voor onze club zich de komende jaren op andere terreinen verdienstelijk gaat maken. In zijn tienerjaren speelde hij twee duels in de hoofdmacht van de FC. Daarna trok hij in de hoofdklasse van 1998 tot en met 2004 het shirt van Noordwijk (afdelingskampioen in 1999) aan. De alleskunner keerde vervolgens terug naar zijn cluppie FC Lisse. Met FC Lisse werd hij in 2008 kampioen van Nederland. Laantje maakte bij Hollandia uit vanaf penaltystip de belangrijkste goal uit de geschiedenis van onze vereniging.

Laantje komt uit een echte voetbalfamilie. Vader Frans stond jarenlang in het eerste team van Sportclub Lisse en later FC Lisse. Moeder Nel was een van de pioniers van het damesvoetbal in Lisse. Zus Jeanet zorgde mede voor de emancipatie van het meisjesvoetbal door tot de A-junioren tussen de jongens van FC Lisse te spelen. En ook zus Petra bond de kicksen onder in haar woonplaats. Laantje groeide op met spelers als Maarten Smakman, Thomas Waasdorp, Mark van Kampen en Jorit Doeswijk. Zijn grote voorbeeld was aanvankelijk niet vader Frans, maar Ron de Keizer. In 1989 mocht Laantje als pupil van de week meelopen met Ron. Ron raakte later geblesseerd en kon zo nooit op het hoogste amateurniveau spelen.

Michael slaat zichzelf nog voor zijn hoofd, dat hij in 1994 niet mee kon met de kaartmaat van zijn vader, FC Lisse-trainer Ruud Broring, om als speler van de zaterdagselectie amateurbekerkampioen te worden in Coevorden.

Michael ging als 17-jarige vervroegd over naar de senioren. Hij stak in het tweede veel op van Lissers als Jan Broekhuizen, Arnold en John Vermeulen. Met het tweede werd Laantje ook kampioen. In 1998 trok Noordwijk aan de bel. Met Noordwijk werd Laantje afdelingskampioen in 1999. Daar ontstond ook de vriendschap met de latere FC Lisse-speler Jelle Korbee.

Het FC Lisse-bloed kroop echter waar het niet gaan kon. Als kind droomde Laantje er al van in het eerste van FC Lisse te spelen. Als 27-jarige gerijpte speler maakte Laantje zijn droom vanaf 2004 waar. Ooit zou hij met FC Lisse kampioen worden. In 2006 ging het nog op het laatste moment mis. In 2008 bereikte hij met zijn club het hoogst haalbare. Laantje maakte de belangrijkste goal van FC Lisse uit de clubgeschiedenis. Hij scoorde vanaf elf meter de beslissende treffer in Hoorn tegen Hollandia. FC Lisse werd zo kampioen van Nederland. Hoe trots was Laantje, dat hij de kampioensschaal om hoog mocht tillen.

Laantje is een echte FC Lisser. Wanneer je hem vraagt wat te doen voor de club staat hij meteen klaar om met zijn bedrijf te sponsoren. Laantje is ook een familieman. Afgelopen zomer werd hij voor de tweede keer vader. Dit keer van zoon Renzo. Vader Frans kreeg zijn bakfiets vol met Fay, Senna, Kenji en nu ook Renzo. Met de voetbalgenen van zijn vader zal ook dit wel weer een topper worden. Prive gaat boven alles. Want op voetbalgebied liep het dit seizoen voor Laantje niet rooskleurig. Eerst getroffen door de Ziekte van Pfeiffer en later een knieblessure. Hoe blij was Laantje niet rond de winterstop weer op het trainingsveld te staan. Een voorbeeld nemende aan zijn vader, die met zijn 64ste gewoon nog op een groot veld staat.

Laantje heeft in zijn spel veel van zijn vader. Het spel kunnen lezen is daar een van. Ook het op sleeptouw nemen van een elftal. Wijn smaakt pas goed als je haar lang laat rijpen. Laantje komt uit 1977. Zijn houdbaarheidsdatum is nog niet verstreken. Van Laantje kunnen we de komende tijd dan nog veel verwachten. Of dit nu binnen of buiten het veld is.

Na Rene van Wieringen is Laantje de tweede clubicoon die aan zijn laatste seizoen bezig is in de selectie van de zaterdag. Laantje namens de FC Lisse-supporters bedankt wat je ons hebt gegeven in al die jaren. Wij hopen dat jij met je organisatietalent, enthousiasme, passie en gedrevenheid als FC Lisse-man nog meer in de voetsporen gaat treden van vader Frans. En oh ja, die gehaktballen van moeder Nel zijn lekker.