Afscheid nemen bestaat niet zingt Marco Borsato. Wie een positieve uitstraling heeft blijft altijd voortleven in de harten van anderen. Voor Johan van der Slot breekt nu een nieuwe periode aan. Het heilige moeten is er niet meer bij. Johan heeft zijn bestaan als werknemer van FC Lisse ingeruild voor die van vrijwilliger. Johan blijft dan ook behouden voor zijn cluppie. Als we Johan beschrijven als kantinebaas in zijn bijna dertig jaar bij FC Lisse dan is deze als volgt: horen, zien en zwijgen. Hij hoorde veel, zag alles, maar zweeg om niet het vertrouwen te schaden van zijn gasten.

Johan werkte vroeger in de bollen. Op zaterdag voetbalde hij. Johan was zeker geen grootste voetballer, maar had daar wel plezier in. Op een bepaald moment ging hij achter de bar staan samen met Jan Damen en zijn barmaatje voor altijd Aad Grimbergen in de houten kantine van Sportclub Lisse. Deze kantine was zo klein, dat hij snel uitpuilde.

Op 1 februari 1982 kwam Johan in vaste dienst van de Stichting. De eerste jaren na de fusie waren aanpoten. In het begin moest er veel op de rails worden gezet. Johan hield zich ook bezig met schoon maken. Later kwam er een betere taakverdeling.

Wie de kantine binnen kwam zag altijd het gezicht van Johan. Meestal stond er een lach op het gezicht van Johan. Johan kon ook weleens nors kijken. Johan is immers een man van recht door zee. Als hij het ergens niet mee is krijg je dat te horen. Eerlijkheid duurt het langst. Johan was altijd bezig om mensen te benaderen om achter de bar te komen of in de keuken. Hij zorgde tevens voor de inkoop. En iedere dag moest de kantine weer netjes worden achtergelaten.

Een kantine is voor veel mensen hun tweede huis. Johan werd het aanspreekpunt voor trainers, spelers, supporters en bezoekers. Zo af en toe hoorde je hem door de kantine sloffen. En wanneer het daar voor tijd was stak Johan een sigaar op. Zo lang je maar eerlijk was kon je met Johan heel ver gaan.

Belangrijk om de grote groepen van bezoekers op te vangen was begin jaren negentig de komst van de tweede bar. Johan wist zijn mensen te motiveren, daar waar het nodig was een stapje harder te lopen. FC Lisse is een bedrijf. Zeven dagen per week open. Johan maakte veel meer uren dan in feite nodig was. Hij deed dit voor zijn cluppie. Mooi is het verhaal van de zaterdagtitel van de FC in 2008. Na thuiskomst midden in de nacht vanuit Hardenberg deed Johan nog een keer de kantine open om toch nog een beetje te kunnen feestvieren.

Wedstrijden zag Johan maar nauwelijks. Hij was immers altijd bezig voor zijn FC Lisse. Zijn laatste officiele werkweek werd er een om nooit te vergeten. Johan werd tijdens PSV - FC Lisse toegezongen door zijn jongens en meisjes. Johan ging na afloop van FC Lisse - Rijnsburgse Boys in de kantine op de schouders. Dat bracht veel mooie emoties te weeg bij Johan.

Johan we vonden je de afgelopen dertig jaar voor FC Lisse een kanjer. We hopen dat je nog lang in ons midden blijft.