Joop van Wieringen trad op de laatste bewogen algemene ledenvergadering van FC Lisse af als secretaris van het hoofdbestuur. Joop vervulde deze functie bijna 20 jaar. Zijn opvolger is de 65-jarige Leen Roossink. Leen keek als FC Lisse-supporter de afgelopen jaren eerst de kat uit de boom. De nuchtere Achterhoeker heeft nu de tijd gevonden zich in te zetten voor wat zijn cluppie is geworden: FC Lisse. De nieuwe FC Lisse-secretaris zette samen met JKF zijn levensverhaal op digitaal papier.

'Ik ben 65 jaar geleden geboren in Gelselaar, een klein dorpje van ongeveer 600 inwoners in de Achterhoek. Mijn vader en moeder hadden daar een schildersbedrijfje en samen met mijn drie jaar jongere broer vormden wij daar een gezin. Ik heb daar de lagere school doorlopen en vervolgens gekozen voor de Rijks HBS. Dat betekende dagelijks door weer en wind af zien op mijn fietsje naar Lochem. In mijn jeugdjaren lag het accent op muziek maken. Mijn vrije tijd ging vooral op aan het spelen in een harmonie-orkest, een boerenkapel en een dansband. Toen ik 18 was en mijn HBS-B diploma op zak had ging ik elektrotechniek studeren aan de TH Delft.

Studeren bleek niet helemaal mijn ding. Ik had de verkeerde studie gekozen en bovendien liep het minder met het bedrijfje van mijn ouders. Mijn ouders moesten mijn studie uit eigen zak betalen. Ik moest dus een baantje gaan zoeken. Een vriendje uit mijn eindexamenklas, die computerprogrammeur was geworden, bracht mij op een idee. Hij nodigde mij uit een kijkje te nemen bij zijn baas. Tot mijn verrassing werd ik in 1967 aangenomen bij Esso Nederland in Den Haag. Het begin van mijn loopbaan in de ICT. Binnen mijn werk werd ik al snel omgebouwd van technisch specialist tot manager. Leiding geven aan ICT-professionals heb ik gedaan tot aan mijn pensionering. Na 17 jaar Esso Nederland, ben ik drie jaar ICT-directeur bij BP Nederland in Amsterdam geweest en vervolgens tien jaar op dezelfde positie bij MSD in Haarlem. Bij de drie genoemde bedrijven heb ik de kans gekregen over de hele aardbol te zwerven en daarbij kennis te nemen van allerlei andere culturen en volkeren dan de Nederlandse. De laatste dertien jaar was ik actief als zelfstandig gevestigd ICT-interimmanager.

Toen ik bij Esso Nederland aan de slag ging woonde ik als vrijgezel in het Westland: Poeldijk. Toen we een keer op zaterdagavond met vrienden op pad waren raakten we verdwaald in Noordwijk. Daar heb ik mijn vrouw leren kennen, die uit Rijnsburg kwam. We zijn in 1970 getrouwd en via Rijnsburg, Leiden, weer Rijnsburg en Oud-Beijerland in 1976 in Lisse neergestreken. Daar zijn op de Oranlaan (tegenover Blote Bertus) onze kinderen, Paula (1977), Irma (1978) en Jan Willem (1980) geboren. In 1986 zijn wij verhuisd naar De Blinkert. Toen zowel Irma als Jan Willem bij FC Lisse gingen spelen werd ik ingezet als chauffeur.

Jan Willem haalde mij over een keer te gaan kijken bij het eerste van de zaterdag. Begin jaren negentig zag ik de FC voor de eerste keer. Ze wonnen met 3-1 van Excelsior Maassluis. In dat team speelden onder meer Leon van der Zwet, Radjin de Haan en Jelle Visser. Het gaf mij zo veel plezier, dat ik vanaf dat moment bijna geen wedstrijd meer heb gemist. Thuis nog uit. Bekerduels als NEC - FC Lisse, Go Ahead Eagles en Veendam - FC Lisse, vergeet je nooit meer. In het begin gingen regelmatig een van mijn kinderen mee. Op een bepaald moment bij het maken van de overstap van de lagere school naar het Fioretti College begonnen de interesses van mijn kinderen te verschuiven. Door de connectie met het Fio kwam ik in contact met Toos (concierge op het Fio) en Cees ter Wolbeek. Zo kreeg ik met Toos en Cees aangenaam gezelschap mee voor de uitwedstrijden.

Door het noemen van Toos en Cees kan ik meteen een brug slaan naar het heden. Toos en Cees hebben al jaren vrijwilligerswerk voor onze vereniging gedaan. Wat tot op heden nooit tot mij door drong, was hoe bepalend de inzet van vrijwilligers is voor FC Lisse. Dat het om tientallen mensen gaat met hart voor de vereniging. Dat deze mensen zich binnen alle geledingen geweldig inzetten om zo te zorgen dat FC Lisse een club is om respect en bewondering voor te hebben. Ik heb makkelijk praten, want ik heb veel tijd. In ieder geval meer dan mijn collega bestuursleden, die er overdag ook nog een baantje op na plegen te houden. Ik verzeker al die vrijwilligers, al die steunpilaren van FC Lisse, dat ik mij tot het uiterste in zal zetten om FC Lisse samen met hen te brengen waar de vereniging hoort: op het goede (financiele) spoor en bij voorkeur met het hoogste elftal bovenin in de Topklasse.'